A sintonía co público foi total dende a primeira canción. Xoel e os seus disfrutaron. Non querían deixa-lo escenario porque o estaba a pasar ben. Nós tampouco queriamos que o deixaran.

Xoel fixo unha vez máis gala da súa voz prodixiosa e do seu gusto por todo tipo de boa música facendo pequenas modificacións das versións dos discos.

Bises a gusto de todos e ata preguntou que canción queriamos que tocara. A metade máis un do público pedíu Perlas ensangrentadas de Alaska y Dinarama. Eu nunca llo oira, pero ó parecer é un “clásico” de Xoel. Unha gozada.

A sala non estaba nin moito menos chea de todo, pero tiña unha boa entrada. Botei de menos uns teloneiros, algún grupo da cidade ou algo. Pero tampouco nos podemos queixar.

Isto de escribir unha bitácora ten o seu aquel. Ás veces tes moitos temas sobre os que escribir pero moitas veces non atopa-lo momento para face-lo ou non atopa-las palabras ou simplemente non che peta escribir.
Por iso nesta sección nomeo as cousas das que quixen escribir máis extensamente pero ó final non o fixen.