Nos últimos desprazamentos realizados co Josumóbil teño observado algúns comportamentos na miña conducción non de todo recomendabeis.
Gústame pisarlle, cambiar rápido de marchas pero apurando, busca-lo oco onde non o hai (a esto axudan as reducidas dimensións do meu bólido) e outras lindezas.

Escaravellando no meu subconsciente coido que atopei parte da miña teima por ter sempre o pé no acelerador e prácticamente ignora-lo freo.
Todo ven dos primeiros videoxogos de coches nos que a penas había que preme-lo botón de frear, todo era acelerar e toma-las curvas. Como moito decelerar.

Os xogos que recordo así a bote pronto:

Out Run

Big Foot (non era de correr, per sí de esnaquizar coches)

Dayton USA (para a Sega Saturn)

¡E case esquezo o inigualábel Super Mario Kart da SNES!

Xogos nos que o claxon era un elemento festivo.

As novas xeracións de consolas trouxeron novos xogos de coches, máis completos e máis reais. Con cambio de marchas, freos, derrapes, modelos reais, etc. Xogos como a saga Gran Turismo ou a de Need for Speed, nos que toda a emoción consiste en dar (moitas) voltas a un circuito montado en coches de luxo.

Pero as novas xeracións de consolas tamén trouxeron xogos de coches totalmente descerebrados e irresponsabeis.

O Burnout 3. Takedown. No que deberás botar da estrada ós teus opoñentes, causar accidentes múltiples… Sen dúbida o xogo con maior sensación de velocidade.

E o Midnight Club 3. Carreiras de coches nocturnas e ilegais arredor do mundo nas que todo vale para gañar.

Pero sen dúbida algunha os que fixeron maior mal á conducción neste país, e sobre a miña persoa, foron Carlos Sainz e Fernando Alonso.

Este artigo está escrito utilizando o recurso literario do hipérbaton, que consiste en esaxerar as cousas para facelas máis interesantes

O teu estilo é parvo, inocente e de bo rollo. Perfecto para festas e para os pais que as acompañan. De feito podes fuxir dos chistes cursis, e aposto a que o teu sentido do humor é un pracer recoñecido para os teus amigos. A xente coma ti a miudo son as persoas máis accesibeis e populares no seu círculo. A túa simple e estúpida bondade natural é inmediatamente recoñecíbel, e colócate aparte neste sarcástico mundo.

PERSOAS COMA TI: Will Ferrell - Will Smith

The 3-Variable Funny Test!
- it rules -

If you’re interested, try my latest:
The Terrorism Test

Este test contempla 3 variabeis que te compara con outra xente da túa idade e sexo:

	You scored higher than 35% on darkness
	You scored higher than 72% on spontaneity
	You scored higher than 46% on vulgarity

Manda carallo na Habana estes test que inda por riba te insultan.
Atopeino na de PJorge

Salif Keita é unha lenda viva da música africana e das músicas do mundo. Inventor do termo afro-pop, este albino mandinga malinés volveu a Santiago quince anos despois para apresenta-lo seu último álbum, M’bemba.
Salif Keita é todo unha personalidade niso de mesturar ritmos modernos coas más ancestrais tradicións musicais e no concerto do Auditorio deu boa conta de todo iso. Xa dende o principio deixou claro que ía ser un concerto particular. Despois dunha primeira canción de quencemento empezou a segunda, pero nun par de compases parou ós seus músicos e dirixiuse ó publico: “Coidaba que a vós, os españois, vos gustaba bailar… ¡Veña, arriba todo o mundo! ¡Erguédevos!.” E foi a primeira vez que vin un concerto no Auditorio de Galicia no que o público estivo bailando durante todo o tempo. Xenial o poderío e o magnetismo do que chaman “a voz de veludo”.
O seu grupo é tamén reflexo da súa música. Baixos e guitarras eléctricas conviven á perfección con instrumentos de percusión e de corda tradicionais africanos, ademáis de dúas coristas-bailarinas que non pararon en todo o concerto de moverse. Ao fronte desta formación Salif Keita vestido cunha sorte de pixama de hospital azul que tampouco deixou de bailar e de moverse. Tan só houbo un respiro no momento en que interpretou tres temas sentado nunha cadeira e acompañado da súa guitarra española.
E o público respondeu*. Agolpada na primeira fila a xente posta en pé brincaba ó son da música, aplaudía, daba berros e calquera outra forma de expresión básica que é común a tóda-las culturas. E chegaron os bises no medio dun griterio e do estrondo provocando por alguén (ejem!) que empezou a bater no chan facendo efecto dominó. Os bises forón incribeis e para o último tema Salif Keita empezou a coller xente das mans e a subilas ó escenario con el.

E co escenario do Auditoria de Galicia cheo de xente bailando posuida po-la música rematou un ano máis o ciclo de Sons da diversidade que un ano máis trouxo boa música á cidade cuns prezos e un escenario inmellorabeis. Noraboa ós organizadores, á Concellaría de Cultura e á produtora Nordesía.

*¿Todos? Non. Tres nenos de entre 8 e 12 anos xogaban ós xogos dos seus móbiles dende a primeira canción. Seu pai levounos ó concerto, pouco máis podía facer. Pode que cando sexan maiores se arrepintan de non ter disfrutado deste xenial músico.

Por se non o sabíades son un desastre. Cando teño tempo para escribir non teño nada que contar, cando fago cousas “interesantes” non teño tempo para escribilas.

Aquí vai un resumo para vos por ó día.

E agora xa estades ó día de todo o que pasou nesta serie de irregular periodicidade e caótico argumento. Sigan atentos ós seus receptores que nunca se sabe cando podo volver informar.