Coma sempre vou a golpes acumúlaseme o choio.
Aquí van unhas cantas pelis que na súa maioría cumpriron a súa función de pasa-lo rato e algunhas incluso algo máis. O problema está en cando queren ser máis do que son ou se venden desta maneira.
Por rigurosa orde cronolóxica:

O lapis do carpinteiro

Poucos son os actores galegos que quedaron sen sair nesta película (algo farían) Unha historia ben levada, boa ambientación, actuacións decentes e pouco máis. Supoño que o libro estará mellor, a ver se o leo un día destes.

Crash

Unha das sensacións do 2005 nos Estados Unidos. Tiña altas espectativas deste filme e cumpriunas folgadamente.
Historias cruzadas, ou mellor dito, historias impactadas, chocadas. Mosaico do racismo e da xenofobia nunha cidade tan multicultural coma Os Ánxeles.
As historias están moi ben contadas, hai actuacións de altura e a música de Mark Isham é o complemento perfecto.
E que cada un decida se ve o vaso medio cheo ou medio valeiro.

Le críticas máis curradas de fagot (de a peli do día), de MADMAX (de cine, vicio, subcultura) , de André Batista (de Cool2ra) ou de CP (de Hegemonía)

Mulholland Drive

¿Ten algún sentido facer unha película que só entenda o que a escribíu? Non digo que non me gustara Muholland Drive, pero si que despois de que atopan a caixa no teatro non entendín nada de nada.
Se alguén me di que a entendeu a primeira vez que a víu e que non necesitou explicacións ou teorías posteriores non llo creo.
Se alguén quere que lla expliquen pregúntenlle ó Pol.
E un punto máis para o meu namoramento por Naomi Watts.

Avalon

Se digo que Avalon é de Mamoru Oshii xa está todo dito. Director, entre outras, de Ghost in the Shell e Ghost in the Shell: Innocence.
Avalon é o colmo da aldea global. Dirixida e escrita por xaponeses, rodada en Varsovia, interpretada por polacos e pagada por chineses de Hong Kong.
Nun futuro preto algunhas persoas vivirán dedicadas por completo a xogar a un xogo de guerrillas cun alto realismo, conseguindo así algún diñeiro e recoñecemento social. A protagonista é das mellores xogadoras, pero ten un trauma pasado que debe solucionar para poder seguir avanzando. A aparición dun xogador de gran habilidade, coñecido só co nome de Bishop, fará que a protagonista abandone a súa táctica individual e intente formar de novo un grupo de xogadores.
A pesar do espectacular das súas imaxes e efectos especiais e dunha interesante historia de realidades virtuais a película é altamente aburrida. Lenta e cunhas interpretacións que deixan moito que desexar (especialmente a protagonista, Ash, Malgorzata Foremniak)
Conclusión: non a rematamos de ver.
Pronto máis en CINEMA FRIKI.

Ilegal

De novo tódo-los actores e actrices galegos son chamados a facer unha película. Desta volta trátase dun thriller con trasfondo social (inmigración ilegal, mafias, etc.)
Pódese esquecer un dela facilmente despois de vela, non deixando ningún tipo de recordo, nin bo nin malo. Só unha cousa: como a alguén que está escapando en Compostela o único sitio que se lle ocorre para agocharse é na Berenguela??!! Incredible, but true. E bueno, Lucía Jiménez sempre me parece estúpida en tóda-las súas interpretacións. Co ben que quedaba en Al Salir de Clase (ou non)

Munich

Unha peli de Spielberg sen nenos nin extraterrestres, pero con xudeus. Senon non sería Spielberg.
Munich é un relato máis da estupidez da vinganza, da lei do Talión, porque a violencia só enxendra violencia e que cando esta comeza xa non hai nin “bos” nin “malos”, só xente que sufre.
Un filme correcto sobre un tema no que case todo o que se diga é incorrecto para alguén.

E de momento esto é todo o que levo visto nas dúas últimas semanas. A ver se consigo vencerme a min mesmo e escribir máis de seguido.