(Esta entrada levaba máis dun mes para ser subida á espera do truco das fotos (o efecto Polaroid), así que aquí a subo tarde, mal e arrastro)

Fai dúas semans fixemos un maratón festeiro. Como nas nosas mellores épocas saimos martes, mércores, xoves e venres.
A ver cando fan uns xogos olímpico de festeiros, que de seguro levamos algunha medalla.

O martes fomos a unha cea sorpresa (sorpresa par nós, que pensabamos ir de tapas e gastamos 15 €) para despedir ó noso colega Christoph, que voltaba á Alemaña.
Bo ambiente, boa comida no Mesón del Pulpo de Vista Alegre e para casa, Festa do Licor Café no Insomnia un martes xa era demasiado.

O mércores veu Juan de Pablos coma convidado a celebrar o 10 aniversario de A Reixa, polo que nós non podiamos faltar a tan magno acontecemento. Alí estivemos un bo rato escoitando boa música e bebendo un par de cervexas. E logo para casa tampouco moi tarde.

E o xoves foi o desmadre… O noso colega irlandés Patrick invitounos á cea po-lo cumpreanos dunha compatriota súa á que nós nunca viramos diante. Eu pasei de ir á cea que xa me chegou ca de Cristoph, pero fun para os postres. Cando chegei o ambiente xa estaba empezando a ferver, o viño corría coma ríos e o licor café non tardou en face-la súa aparición.
Despois da cea os irlandeses decidiron ir ó Momo. Eu non digo que non estea ben, pero non hai cor se o comparamos co Porrón. Así que alá nos fomos cun selecto grupo de colegas extranxeiros.
O rito do porrón é ineludíbel, é o bautizo dos borrachos. E así o tomaron os erasmus.
Despois da cerimonia xuntámonos cos demáis no Momo.
E despois dalí peregrinaxe po-lo Insomnia, Tarasca, para voltar ó Momo onde quedaban os últimos de Filipinas xogando ó fubolín.

E se a do xoves foi unha noite de peregrinación a do venres foi sedentaria total pois estibemos todo o tempo nun piso.
Eso é o que ten Santiago, que moitos dos seus pisos son inhabitabeis, pero para un ano teñen un aquel bohemio que mola. Este é o caso do piso da festa, no que vivían un italiano, unha polaca e un galego (coma nos chistes)
E alí xuntámonos as Nacións Unidas para celebra-lo cumpreanos de Paolo, un italiano que supostamente xogaba no meu equipo de futbol.
A festa foi subindo, subindo, ata que o piso quedou pequeno e nos botamos á rúa. O noso destino: o Maycar.

E así chegamos derrengados á fin de semana, eu e máis Pablo coa firme promesa de na próxima semana non sair máis dun día.